Hutbe-i Şamiye — Sayfa 12

serbest bırakılan kuvveleri ve hadsiz maksatlara müteveccih ihtiyaçları ve zaaf ve aczleriyle beraber hücumlarına maruz kaldıkları hadsiz musibet ve a'dâları ile beraber gayet kısa bir ömür; hergün ve her saat ölüm endişesi altında, gayet dağdağalı bir hayat; yaşamak için gayet perişan bir maîşet içinde kalbe, vicdana en elîm ve en müthiş hâlet olan mütemadî zeval ve firak belâsını çekmek içinde –ehl-i gaflet için zulümat-ı ebediye kapısı suretinde görülen– kabre ve mezaristana bakıyorlar. Birer birer ve tâife tâife o zulümat kuyusuna atılıyorlar.

İşte bu insan âlemini bu zulümat içinde gördüğüm anda, kalb ve ruh ve aklımla, bütün letâif-i insaniyem, belki bütün zerrât-ı vücudum feryad ile ağlamağa hâzır iken, birden Kur'ân'dan gelen nur ve kuvvet-i îman o dalâlet gözlüğünü kırdı; kafama bir göz verdi. Gördüm ki: Cenâb-ı Hakk'ın Âdil ismi Hakîm burcunda; Rahmân ismi Kerîm burcunda; Rahîm ismi Gafur burcunda –yâni mânasında– Bâis ismi Vâris burcunda; Muhyî ismi Muhsin burcunda; Rab ismi Mâlik burcunda birer güneş gibi