Dokuzuncu Nota

Zülcelâle; nasıl kitâb-ı Mübîn'in düsturlarından arı vazifesine âit miktarını bir tezkerede yazmış, arının başındaki sandukçaya koymuştur. O sandukçanın anahtarı da, vazifeperver arıya has bir lezzettir. Onunla sandukçayı açar, programını okur, emri anlar, hareket eder.

âyetinin sırrını izhar eder. İşte, eğer bu Sekizinci Nota'yı tamam işittin ve tam anladınsa, bir hads-i îmanî ile

in bir sırrını,

nin bir hakikatını,

un bir düsturunu,

un bir nüktesini anlarsın.

DOKUZUNCU NOTA:Bil ki; nev'-i beşerde nübüvvet, beşerdeki hayır ve kemâlâtın fezlekesi ve esâsıdır. Dîn-i Hak, saâdetin fihristesidir. Îmân, bir hüsn-ü münezzeh ve mücerreddir. Mâdem şu âlemde parlak bir hüsün, geniş ve yüksek bir hayr, zâhir bir hak,

fâik bir kemâl görünüyor. Bilbedâhe hak ve hakikat, nübüvvet içindedir ve nebîler elindedir. Dalâlet, şer ve hasâret, onun muhâlifindedir.

Mehâsin-i ubûdiyetin binlerinden yalnız buna bak ki, Nebî Aleyhisselâm, ubûdiyet cihetiyle muvahhidînin kalblerini îd ve Cuma ve cemaat namazlarında ittihad ettiriyor ve dillerini bir kelimede cem' ediyor. Öyle bir surette ki; şu insan, Mâbûd-u Ezelî'nin azamet-i hitâbına, hadsiz kalblerden ve dillerden çıkan sesler, duâlar, zikirler ile mukâbele ediyor. O sesler, duâlar, zikirler birbirine tesânüd ederek ve birbirine yardım edip ittifâk ederek öyle geniş bir surette Mâbûd-u Ezelî'nin ulûhiyetine karşı bir ubûdiyet gösteriyor ki; güya küre-i Arz kendisi o zikri söylüyor, o duâyı ediyor ve aktârıyla namaz kılıyor ve etrafıyla semâvâtın fevkinde izzet ve azametle nâzil olan

emrini, küre-i Arz imtisâl ediyor. Bu sırr-ı ittihâd ile, kâinat içinde bir zerre gibi zaîf, küçük bir mahlûk olan şu insan, ubûdiyetin azameti cihetiyle Hâlık-ı Arz ve Semâvat'ın mahbub bir abdi ve Arz'ın halifesi, sultanı ve hayvânâtın reisi ve hilkât-ı kâinatın neticesi ve gayesi oluyor.