İman Hakikatleri — Sayfa 49

vakit şeytan o adama telkin eder ki: "Senin istidâdın hakka ve îmâna muvâfık değil ki, böyle ihtiyarsız bâtıl şeylere giriyorsun. Demek senin kaderin, seni şekavete mahkûm etmiştir." O bîçâre adam, ye'se düşüp, helâkete gider.

İşte, şeytanın evvelki desîselerine karşı mü'minin tahassüngâhı, muhakkikîn-i asfiyânın düsturlarıyla hududları taayyün eden hakâik-i îmâniye ve muhkemât-ı Kur'âniye'dir. Ve âhirdeki desîselerine karşı; istiâze ile, ehemmiyet vermemektir. Çünkü ehemmiyet verdikçe, nazar-ı dikkati celbettirip büyür, şişer. Mü'minin böyle mânevî yaralarına tiryak ve merhem, Sünnet-i Seniyyedir.

YEDİNCİ İŞARET

Sual: Mu'tezile imamları, şerrin icadını şer telakki ettikleri için, küfür ve dalâletin hilkatini Allah'a vermiyorlar. Güya onunla Allah'ı takdis ediyorlar. "Beşer kendi ef'âlinin Hâlıkıdır." diye dalâlete gidiyorlar. Hem derler: "Bir günah-ı kebireyi işleyen bir mü'minin îmânı gider. Çünkü Cenâb-ı Hakk'a itikad ve Cehennem'i tasdik etmek, öyle günahı işlemekle kâbil-i tevfik olamaz. Çünkü dünyada gâyet cüz'î bir hapis korkusuyla kendini hilâf-ı