İman Hakikatleri — Sayfa 57

Aynen onun gibi; kâfir, Kur'ân'ın semâvî ilânatına karşı küfr-ü mutlakı bırakıp meşkuk bir küfre inmiş. Ona denilse: "Mâdem mevt ve zevâli, bir îdâm-ı ebedî biliyorsun; kendini asacak olan darağacı göz önünde... Ona her vakit bakan, nasıl yaşar? Nasıl lezzet alır?" O adam, Kur'ân'ın umumî vech-i rahmet ve şümûllü nurundan aldığı bir hisse ile der: "Mevt îdam değil; ihtimal beka var." Veyahut deve kuşu gibi başını gaflet kumuna sokar, tâ ki ecel onu görmesin ve kabir ona bakmasın ve zevâl-i eşya ona ok atmasın!

Elhâsıl: O meşkuk küfür vasıtasıyla, deve kuşu gibi mevt ve zevâli îdam mânasında gördüğü vakit Kur'ân ve semâvî kitapların "îmânün bi'l-âhiret"e dair kat'î ihbarâtı ona bir ihtimal verir. O kâfir, o ihtimâle yapışır, o dehşetli elemi üzerine almaz. O vakit ona denilse: "Mâdem bâki bir âleme gidilecek; o âlemde güzel yaşamak için tekâlif-i diniye meşakkatini çekmek gerektir." O adam şekk-i küfrî cihetiyle der: "Belki yoktur; yok için neden çalışayım?" Yâni, vakta ki o hükm-ü Kur'ân'ın verdiği ihtimal-i beka cihetiyle îdâm-ı ebedî âlâmından kurtulur; ve meşkuk küfrün verdiği ihtimâl-i adem cihetiyle tekâlif-i dîniye meşakkati ona müteveccih olur; ona karşı küfür ihtimâline yapışır, o zahmetten kurtulur.