İman Hakikatleri — Sayfa 95

umum sâlih ibâdı kendine kardeş telâkki ederek, gâyet samimî bir surette onlara duâ eder ve saâdetleriyle mes'ud oluyor ve ruhunda şedit bir alâkayı onlara karşı hisseder ki, duâsında 'Allahümmagfir lil müminine vel müminat' der.

Hem en büyük şey olan Arş ve Şems'i, musahhar birer memur ve kendi gibi bir abd, bir mahluk telâkki eder.

Hem iki şâkirdin ulviyet ve inbisât-ı ruhlarını bundan kıyas et ki:

Kur'ân, kendi şâkirdlerinin rûhuna öyle bir inbisât ve ulviyet verir ki; doksan dokuz taneli tesbihe bedel, doksan dokuz Esmâ-i İlâhiyenin cilvelerini gösteren doksan dokuz âlemlerin zerrâtını, birer tesbih taneleri olarak şâkirdlerinin ellerine verir. "Evradlarınızı bununla okuyunuz." der. İşte Kur'ân'ın tilmizlerinden Şâh-ı Geylânî, Rufâî, Şâzelî (R.A.) gibi şâkirdleri, virdlerini okudukları vakit dinle, bak! Ellerinde silsile-i zerrâtı, katarât adetlerini, mahlûkâtın aded-i enfâsını tutmuşlar, onunla evradlarını okuyorlar. Cenâb-ı Hakk'ı zikir ve tesbih ediyorlar.

İşte Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyân'ın mu'cizane terbiyesine bak ki: Nasıl ednâ bir kederle ve küçük bir gam ile başı dönüp sersemleşen ve