Konferans — Sayfa 143

mimarı arasında şöyle bir muhakeme cereyan eder:

Büyük bir abidenin inşasında kullanılacak iki mermer sütunu, Fatih bir Rum mimarına teslim eder. Mimar da, Fatih'in arzusunun hilafına olarak bu sütunları üçer arşın kesip kısaltır. Fatih cezaen Rum mimarının elini kestirir. Rum mimarı da, Fatih aleyhine dava açar. Bunun üzerine mahkemeye celbedilen büyük padişah, baş köşeye geçmek ister. Birdenbire hâkimin şu ihtarıyla karşılaşır:

– Oturma beyim! Hasmınla mürafaa-i Şer'î olacaksın, ayakta beraber dur!

Hızır Bey Çelebi, bu koca şanlı padişah-ı maznûna, haksız el kestirdiği için, kendisinin de elinin kesilip kısasa tâbi olduğunu bildirir. Fakat mimar kısası istemediği için, büyük Fatih günde on altın tazminata mahkûm oluyor ve hatta kısastan kurtulduğu için bu tazminatı kendiliğinden yirmi altına çıkarır."

İslâm mahkemesinin adaletinin şanlı misallerinden biri olan şu misal, bize en haşmetli hükümdarlarla en âciz ferdlerin, huzur-u mehâkimde müsavi olduğunu gösteriyor.

İşte ben de bugün, Fatih kadar şanlı, kahraman İslâm hâkimi Hızır Bey Çelebi'nin