Küçük Sözler — Sayfa 39

çare sende varsa, bulursan; haydi yap, göster, görelim. Sonra de: Gel keyfedelim. Yoksa sus hey sersem!.. Tâ Hızır gibi bu zât-ı semâvî dediğini desin..."

İşte ey gençliğinde gülmüş, şimdi güldüğüne ağlayan nefsim! Bil!..O bîçare asker ise; sensin ve insandır. Ve o arslan ise, eceldir. Ve o darağacı ise; ölüm ve zeval ve firaktır ki; gece-gündüzün dönmesinde, her dost vedâ eder, kaybolur. Ve o iki yara ise; birisi müz'ic ve hadsiz bir acz-i beşerî; diğeri, elîm, nihâyetsiz bir fakr-ı insanîdir. Ve o nefy ve yolculuk ise; âlem-i ervahtan, rahm-ı mâderden, sabâvetten, ihtiyarlıktan, dünyadan, kabirden, berzahtan, haşirden, Sırat'tan geçer bir uzun sefer-i imtihândır.

Ve o iki tılsım ise; Cenâb-ı Hakk'a îman ve âhirete îmândır. Evet, şu kudsî tılsım ile ölüm; insan-ı mü'mini, zindân-ı dünyadan bostân-ı cinâna, Huzûr-u Rahmân'a götüren bir musahhar at ve burak sûretini alır. Onun içindir ki; ölümün hakikatını gören kâmil insanlar, ölümü sevmişler. Daha ölüm gelmeden ölmek istemişler.

Hem zevâl ve firâk, memât ve vefât ve darağacı olan mürûr-u zaman, o îman tılsımı ile, Sâni-i Zülcelâl'in taze taze, renk renk, çeşit