Meaili Büyük Cevşen — Sayfa 103

Hem sensin Ganiyyi Mutlak! Çünkü ben fakirim. Fakrımın eline yetişmediği bir gınâ veriliyor. Demek ganî sensin, veren sensin…

Hem sen Hayy-ı Bâkî'sin! Çünkü ben ölüyorum. Ölmemde ve dirilmemde, bir daimî hayat verici cilvesini görürüm…

Hem sen Bâkî'sin! Çünkü ben, fena ve zevalimde, senin devam ve bekanı görüyorum…

Hem sen Kerîm'sin, umulmadık yerden ihsan edensin, çünkü ben nankör ve cimriyim, bu kadar nimetlerin şükrünü eda edemiyorum, senin rızan dairesinde sarf etmiyorum.

Hem sen Muhsîn'sin bütün iyilikler, güzellikler sendendir, senden gelir. Çünkü ben kötülük ve günahlara mazharım, suç ve kabahatim çoktur.

Hem sen Gafur'sun, günahları bağışlayansın. Çünkü ben günahlardan kurtulamıyorum, mağfiretin olmazsa kim beni bağışlar, suçlarımı affeder?!.

Hem sen Azim'sin, azamet sahibisin. Çünkü ben hakirim, sen olmazsan bir hiçim, hiçbir şeref ve değere sahip değilim.

Hem sen Kavî'sin, her şeye gücün yeter. Çünkü ben zayıfım, senin yardımın olmazsa hiçbir şeye gücüm yetmez.

Hem cevap veren, atiyye veren sensin! Çünkü biz umum mevcudat, kalî ve hâlî dillerimizle daimî bağırıp istiyoruz; niyaz edip yalvarıyoruz. Arzularımız yerlerine geliyor; maksutlarımız veriliyor. Demek bize veren sensin.

Hem sen Emin'sin, çünkü ben korkuyorum, ancak seninle emniyet bulurum. Kalplere huzur, akıllara güven veren sensin, sana korku arız olmaz.

Hem sen Cevad'sın, cömertsin. Çünkü ben ihsanına muhtacım, sen ise bol bol verensin, atıyyen bitmez hazinen tükenmez,

Hem sen dualara icabet eden Mücib'sin. Çünkü dua edip yardıma muhtaç olan benim. Kabul buyurmazsan hangi kapı var gideyim.

Hem sen Şafîsin, bütün maddi manevi hastalıklara şifa verensin. Çünkü ben hastayım, türlü türlü illet ve hastalıklara mübtelayım.