Meyve Risalesi — Sayfa 113

Mekkî olan sure ve âyetlerde en âlî bir üslûb-u belâgât ve en yüksek bir i'caz-ı îcazî vardır.

Amma, Medeniye sure ve âyetlerde, birinci safta muhatab ve muarızlar; Allah'ı tasdik eden Yahudi ve Nasara gibi ehl-i kitap olduğundan mukteza-yı belâgât ve irşad ve mutâbık-ı makam ve halin lüzumundan, sade ve vazıh ve tafsilli bir üslûbla ehl-i kitaba karşı dinin yüksek usûlünü ve îmânın rükünlerini değil, belki medâr-ı ihtilaf olan şeriatın ve ahkâmın ve teferruatın ve küllî kanunların menşe'leri ve sebebleri olan cüz'iyatın beyanı lâzım geldiğinden, o Medeniye sure ve âyetlerde ekseriyetle tafsil ve izah ve sade üslûbla beyanât içinde, Kur'ân'a mahsus emsalsiz bir tarz-ı beyanla, birden o cüz'î teferruât hâdisesi içinde yüksek, kuvvetli bir fezleke, bir hâtime, bir hüccet ve o cüz'î hâdise-i şer'iyeyi küllîleştiren ve imtisalini îmân-ı billah ile temin eden bir cümle-i tevhîdiye ve esmâiye ve uhreviyeyi zikreder. O makamı nurlandırır, ulvîleştirir.

Risale-i Nur, âyetlerin âhirlerinde ekseriyetle gelen