Meyve Risalesi — Sayfa 125

O hadsiz hüzünleri ve gamları, sürurlara çevirdi. Hattâ o nurun, herkes ve her ehl-i îman gibi benim hakkımda milyon feyzinden yalnız o vakitte, o vaziyete temas eden imdât ve tesellisi için Zât-ı Muhammediye'ye (A.S.M.) karşı ebediyen minnettar oldum. Şöyle ki:

Ol nazar-ı gaflet, o mübarek nazeninleri; vazifesiz, neticesiz, bir mevsimde görünüp, hareketleri neş'eden değil, belki güya ademden ve firaktan titreyerek hiçliğe düştüklerini göstermekle, herkes gibi bendeki aşk-ı bekà ve hubb-u mehasin ve muhabbet-i vücut ve şefkât-i cinsiye ve alaka-i hayatiyeye medâr olan damarlarıma o derece dokundu ki, böyle dünyayı bir mânevî cehenneme ve aklı bir tazib âletine çevirdiği sırada, Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm'ın beşere hediye getirdiği nur perdeyi kaldırdı; îdam, adem, hiçlik, vazifesizlik, abes, firak, fanilik yerinde o kavakların herbirinin yaprakları adedince hikmetleri ve mânaları ve Risale-in Nur'da isbat edildiği gibi, üç kısma ayrılan neticeleri ve vazifeleri var diye gösterdi.

Birinci kısım:Sâni-i Zülcelâl'in esmâsına bakar. Meselâ; Nasıl ki bir usta hârika bir makinayı yapsa; onu takdir eden herkes o zâta "Mâşâallah, bârekâllah" deyip alkışlar.