Miftah-ul İman — Sayfa 10

İKİNCİ KELİME:

dur. Bundaki hüccete gâyet kısa bir işâret şudur:

Bu kâinatta, her cihette bir birlik, bir vahdet görünüyor. Meselâ; kâinât bir muntazam şehir, bir muhteşem saray, bir mücessem mânidar kitap, bir cismanî ve her âyeti, hattâ herbir harfi ve herbir noktası mûcizekâr bir Kur'ân hükmünde bulunmasıyla bir vahdet ve birlik gösterdiği gibi; o sarayın lâmbası bir ve takvimci kandili bir ve ateşli aşçısı bir ve sakacı süngeri, sucusu bir, bir bir bir, tâ binbirler kadar birlikleri ve vahdetleri göstermekle o sarayın ve şehrin, o kitabın, o cismânî Kur'ân-ı Kebîr'in sahibi, hâkimi, kâtibi, musannifi bilbedâhe mevcud ve vâhid ve birdir diye kat'î isbât eder.

ÜÇÜNCÜ KELİME:

dur. Bundaki hüccete gâyet kısa bir işâret şudur ki :

"Âyetü'l-Kübrâ Şuâı"nın mâdeni, üstadı, esası ve "Âyetü'l-Kübrâ" namında olan,

ilâ âhir.. âyet-i ekberidir. Yani: "Eğer şeriki olsa ve başka parmaklar icada ve Rubûbiyet'e karışsa idiler, intizam-ı kâinât bozulacaktı."