Miftah-ul İman — Sayfa 100

Risale-i Nur'dan "Sikke-i Tasdik-i Gaybî Mecmuası"nda, ondokuzuncu sahifedeki bir lâhika mektubundan, "îman ile kabre girmek" hakkında mühim bir mektubdan bir parçadır.

Îmân-ı tahkikî, ilmelyakînden hakkalyakîne yakınlaştıkça daha selbedilmeyeceğine ehl-i keşf ve tahkik hükmetmişler. Demişler ki: Sekerât vaktinde şeytan, vesvesesiyle ancak akla şüpheler verip tereddüde düşürebilir. Bu nevi îmân-ı tahkikî ise yalnız akılda durmuyor... Belki hem kalbe, hem ruha, hem sırra, hem öyle letâife sirâyet ediyor, kökleşiyor ki, şeytanın eli o yerlere yetişemiyor; öylelerin îmânı zevâlden mahfuz kalıyor. Bu îmân-ı tahkikînin vusulüne vesile olan bir yolu, velâyet-i kâmile ile keşf ve şuhûd ile hakikata yetişmektir. Bu yol ehass-ı havassa mahsustur. Îmân-ı şuhûdîdir.