Miftah-ul İman — Sayfa 82

bu kâinata bir manevî güneş yapıp –Nur Risaleleri'nde isbat edildiği gibi– O'nun ile bütün karanlıkları izâle ve nurâni hakikatlarını gösterip ve bütün zîşuuru, belki kâinatı hayât-ı bâkiye müjdesiyle sevindirdiği gibi; dinini dahi bütün makbul ehl-i ibâdetin fihriste-i kemâlâtı ve harekât-ı ubûdiyette sağlam bir program yapması gibi Muhammed'in (A.S.M.) şahsiyet-i manevîyesi olan hakikatını, Kur'ânın ve Cevşen'in delâletiyle tecelliyât-ı ulûhiyetine bir âyine-i câmia yapması.. ve sâbıkan işâret ettiğimiz hakikatların ve ondört asırda her gün ümmetinin bütün hasenatlarının bir mislini kazanmasının ve hayât-ı içtimâiye ve manevîye-i beşeriyedeki âsârının delâletiyle, nev-i beşere en yüksek reis ve mukteda ve üstad yapması.. ve O'nu, büyük ve kudsî vazifelerle beşerin imdâdına gönderip, rahmet, hikmet, adâlet, gıda, hava, mâ, ziyâ derecesinde insanları O'nun dinine, şeriatına, İslâmiyetteki hakikatlarına muhtaç

(Hâşiye): Ben, bu ihtiyarlığım ve perişaniyetim içinde, Zât-ı Muhammediye'nin (A.S.M.) getirdiği erzak-ı maneviyenin milyondan birisini hissettim. Elimden gelse idi, milyonlar lisanla salâvatlarla O'na teşekkür edecektim. Şöyle ki: Ben firaktan, zevâlden çok inciniyorum. Halbuki, sevdiğim dünya ve dünyevîler, müfarakatla beni bırakıp gidiyorlar. Ben de gideceğimi biliyorum. Bu pek elîm ve canhıraş me'yusiyete karşı, birden saâdet-i ebediye ve hayât-ı bâkiye müjdesini Zât-ı Ahmediyeden (A.S.M.) işitmekle kurtuluyorum ve tam teselli buluyorum. Hattâ teşehhüdde اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ¹⁹⁹⁷ dediğimde ona hem biat, hem memuriyetine teslim ve itaât, hem vazifesini tebrik, hem bir nevi teşekkür ve saâdet-i ebediye müjdesine bir mukâbeledir ki; Müslümanlar her gün beş defa bu selâmı yaparlar.

yapması ile oniki küllî ve kat'î hüccetlerle risâlet-i Muhammediye'ye (A.S.M.) kudsî şehâdet ettiği halde,