Mirac ve Şakk-ı Kamer — Sayfa 67

bir işarettir. Bununla beraber madem bu tabir, şe'n-i Rubûbiyete münasip olmayan manayı hayale getiriyor; en iyisi, şu tabir yerine:"Ben senden râzı olmuşum."denilmeli.

ÜÇÜNCÜ NÜKTE:Mi'râciye'deki mâceralar, mâlûmumuz olan manalarla, o kudsî ve nezih hakikatları ifade edemiyor. Belki o muhâvereler; birer ünvân-ı mülâhazadır, birer mirsâd-ı tefekkürdür ve ulvî ve derin hakâika birer işarettir ve îmanın bir kısım hakâikına birer ihtardır ve kâbil-i tâbir olmayan bazı manalara birer kinâyedir. Yoksa, mâlûmumuz olan manalar ile bir mâcera değil. Biz, hayalimiz ile o muhâverelerden o hakikatları alamayız; belki kalbimizle heyecanlı bir zevk-i îmâni ve nûranî bir neş'e-i ruhânî alabiliriz.Çünkü nasıl Cenâb-ı Hakk'ın zât ve sıfatında nazîr ve şebih ve misli yoktur; öyle de şuûnat-ı Rubûbiyet'inde misli yoktur. Sıfatı nasıl mahlûkat sıfatına benzemiyor; muhabbeti dahi benzemez.Öyle ise şu tâbiratı, müteşabihât nev'inden tutup deriz ki: Zât-ı Vâcibü'lVücûd'un vücûb-u vücûduna ve kudsiyetine münâsip bir tarzda ve istiğna-i zâtîsine ve kemâl-i mutlakına muvafık bir surette, muhabbeti gibi bazı şuûnatı var ki, Mi'râciye mâcerasıyla onu ihtar ediyor. Mi'râc-ı Nebeviye'ye