Mu'cizât-ı Ahmediye kitabının 163. sayfası — Mu'cizât-ı Ahmediye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

لاَ تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَا

dedi. Sürâka'ya bir baktı; Sürâka'nın atının ayakları yere saplandı kaldı. Tekrar kurtuldu, yine tâkip etti. Tekrar atının ayaklarının saplandığı yerden duman gibi birşey çıkıyordu. O vakit anladı ki:Ne onun elinden ve ne de kimsenin elinden gelmez ki, Ona ilişsin."El aman!" dedi. Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm aman verdi. Fakat dedi: "Git öyle yap ki, başkası gelmesin!"

Şu hâdise münasebetiyle bunu da beyan ederiz ki; sahih bir surette haber veriyorlar: Bir çoban, onları gördükten sonra Kureyş'e haber vermek için Mekke'ye gitmiş. Mekke'ye dahil olduğu vakit, ne için geldiğini unutmuş. Ne kadar çalışmış ise, hatırına getirememiş. Mecbur olmuş dönmüş. Sonra anlamış ki, ona unutturulmuş.

Üçüncü Hâdise:Gazve-i Gatfan ve Enmar'da, müteaddid tarîklerle eimme-i hadîs haber veriyorlar ki: Gavres isminde cesur bir kabile reisi, kimse görmeden, tam Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın başı üzerine gelerek, yalın kılınç elinde olduğu halde, Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü

Mu'cizât-ı Ahmediye — Sayfa 163

Mu'cizât-ı Ahmediye uygulamada, çevrimdışı