Mu'cizât-ı Ahmediye kitabının 212. sayfası — Mu'cizât-ı Ahmediye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

muâraza; yani Kur'ân üslûbuna mukabele etmekle dâva-yı i'cazı kırmak hissi...

İşte bu iki hiss-i şedit ile milyonlar Arabî kitaplar yazılmışlar, meydandadır. Şimdi bütün bu kitapların en beliğleri, en fasihleri Kur'ân'la beraber okunduğu vakit, her kim dinlese, kat'iyen diyecek ki; Kur'ân bunların hiçbirisine benzemiyor. Demek Kur'ân, umum bu kitapların derecesinde değildir. Öyle ise herhalde, ya Kur'ân umumunun altında olacak; o ise yüz derece muhal olmakla beraber, hiç kimse, hatta şeytan bile olsa diyemez.

(Hâşiye): Yirmialtıncı Mektub'un ehemmiyetli Birinci Mebhası, şu cümlenin hâşiyesi ve îzahıdır.

Öyle ise Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan, yazılan umum kitapların fevkındedir.

Hatta, mânayı da fehmetmeyen câhil âmi tabakaya karşı da Kur'ân-ı Hakîm, usandırmamak suretiyle i'cazını gösterir. Evet o âmi, cahil adam der ki: "En güzel, en meşhur bir beyti iki-üç defa işitsem, bana usanç veriyor. Şu Kur'ân ise; hiç usandırmıyor; gittikçe daha ziyade dinlemesi hoşuma gidiyor. Öyle ise bu, insan sözü değildir."

Mu'cizât-ı Ahmediye — Sayfa 212

Mu'cizât-ı Ahmediye uygulamada, çevrimdışı