Mu'cizât-ı Ahmediye kitabının 242. sayfası — Mu'cizât-ı Ahmediye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Bir İkram-i İlâhî Ve Bir Eser-i İnayet-i Rabbaniye

وَ اَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

mazmununa mâsadak olmak emeliyle deriz: Şu risâlenin te'lifinde, Cenâb-ı Hakk'ın bir eser-i inayetini ve rahmetini zikredeceğim. Tâ, şu risâleyi okuyanlar, ehemmiyetle baksınlar.

İşte, şu risalenin te'lifi, hiç kalbimde yoktu. Çünkü risâlet-i Ahmediye'ye (A.S.M.) dair Otuzbirinci ve Ondokuzuncu Sözler yazılmıştı. Birdenbire, şu risaleyi yazmak için mücbir bir hâtıra kalbe geldi. Hem kuvve-i hâfızam, musibetler neticesi olarak sönmüştü. Hem meşrebimde, yazdığım eserlerde, nakil suretiyle ("kale-kîle" suretiyle) gitmemiştim. Hem yanımda kütüb-ü hadîsiye ve siyer kitabları yoktur. Bununla beraber, "Tevekkeltü Alellah" diyerek başladım. Öyle bir muvaffakıyet oldu ki, Eski Said'in kuvve-i hâfızasından ziyade hâfızam yardım etti. Her iki-üç saatte, sür'atle otuz-kırk sahife yazıldı. Birtek saatte, onbeş sahife yazılıyordu. Ekser Buharî, Müslim, Beyhakî, Tirmizî, Şifa-i Şerîf, Ebu Nuaym, Taberî gibi

Mu'cizât-ı Ahmediye — Sayfa 242

Mu'cizât-ı Ahmediye uygulamada, çevrimdışı