Mu'cizât-ı Ahmediye kitabının 256. sayfası — Mu'cizât-ı Ahmediye bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Zâtın tek duâsı, baharımızın icadı kadar kudretine hafif gelen şu Cennetin binasına sebebiyet verecekti. Evet, nasılki Onun risâleti, şu dâr-ı imtihanın açılmasına sebebiyet verdi; öyle de, Onun ubûdiyeti dahi, öteki dârın açılmasına sebeptir. Acaba ehl-i akıl ve tahkika

لَيْسَ فِى اْلاِمْكَانِ اَبْدَعُ مِمَّا كَانَ

dediren şu meşhud intizam-ı fâik, şu rahmet içinde kusursuz hüsn-ü sanat ve misilsiz cemâl-i Rububiyet, hiç böyle bir çirkinliği, böyle bir merhametsizliği, böyle bir intizamsızlığı kabul eder mi ki; en cüz'î, en ehemmiyetsiz arzuları, sesleri, ehemmiyetle işitip îfa etsin; en ehemmiyetli, en lüzumlu arzuları, ehemmiyetsiz görüp işitmesin, anlamasın, yapmasın! Hâşâ ve kellâ! Yüzbin defa hâşâ! Böyle bir Cemâl, böyle bir çirkinliği kabul etmez, çirkin olmaz!

Yâhu, ey hayâlî arkadaşım! Şimdilik kâfidir, geri gitmeliyiz. Yoksa, yüz sene şu zamanda, şu cezirede kalsak; yine o Zâtın garâib-i icraatını ve acâib-i vezâifini yüzden birisine tamamen ihata edip temâşasında doyamayız!..

Şimdi gel, üstünde döneceğimiz her asra

Mu'cizât-ı Ahmediye — Sayfa 256

Mu'cizât-ı Ahmediye uygulamada, çevrimdışı