Mu'cizat-ı Kur'âniye — Sayfa 272

ile mücâzat etmemektir.

kelimesi nasıl bu lâtif îmayı gösteriyor; öyle de, sûrenin başındaki

cümlesiyle münâsebettardır.

Sûrenin başı –hakikî günahlardan mağfiret değil; çünkü ismet var, günah yok– belki makam-ı Nübüvvete lâyık bir mâna ile Peygambere müjde-i mağfiret ve âhirinde Sahâbelere mağfiret ile müjde etmekle, o îmaya bir letafet daha katar.

İşte, âhir-i Feth'in mezkur üç âyeti, on vücûh-u i'cazından yalnız ihbâr-ı gaybî vechinin çok vücuhundan yalnız yedi vechini bahsettik. Cüz-i ihtiyârî ve kadere dâir Yirmialtıncı Sözün âhirinde, şu âhirki âyetin hurûfatının vaziyetindeki mühim bir lem'a-i i'caza işaret edilmiştir. Bu âhirki âyet, cümleleriyle Sahabeye baktığı gibi, kayıtlarıyla dahi yine Sahâbenin ahvâline bakıyor. Ve elfazıyla Sahabenin evsafını ifade ettikleri gibi, hurûfatıyla ve o âyetteki hurûfâtın tekerrür-ü adediyle yine Ashâb-ı Bedir, Uhud, Huneyn, Suffe, Rıdvan gibi tabakat-ı meşhure-i Sahabede bulunan zâtlara işaret ettikleri gibi,