Mufassal Tarihçe 2 — Sayfa 1056

şimdiki ilhad dahi onun ifsad komitesinin eseridir. Hatta... yüzde beş-on dinsizlerin hatırlarını saydı. Mesleklerini (rejim) resmen takdir ederek

Lozan Muahedesinde bizimkilerin takındığı tavırlanna işarettir. A.B.

yüz milyon İslâm'ın hatırlarını kırdı.. ve mağlub olduğu halde, inad ve menfaatı için sulhu reddetti. Küre-i arzı ateşe verdi ve bu âlem-i insaniyetin her tarafında sönmez yangın oldu.

İşte madem siz bu vatanın evlâdısınız, burada onun propagandasına kapılmayınız ve siyasete karışmayınız. Eğer hariçte olsanız, oradaki müsaadekâr siyasetine taraftarlık gösterseniz, -eğer lüzum olur ve Risale-i Nur dahi müsaade etse- belki zarar olmaz. Yoksa zarar ve hatar ve hatadır.

Amma öteki galib cereyan ise, ne vakit Kur'ân'a ve Risale-i Nur'a ve bize ve İslâmlara yardım etse ve Kur'ân'ın hakikatına hizmete bilfiil teşebbüs eylese, siz de o vakit Kur'ân ve Risale-i Nur hesabına onun hareketine merakla bakabilirsiniz. Yoksa şimdiden tarafgirane bakmak ile, tahribatındaki zulümlere hissedar olmak ihtimali var.. Ve hariç Âlem-i İslâm'ın nanevî cereyanlarına muhalif olur.

Said-i Nursi”

Os. Kastamonu , s: 449.

Bu mevzuda sadır olan Üstâd'ın diğer ikaz ve irşadları için Kastamonu lahikasının asıllarına havale ederken; Üstâd'ın şu son mektubundaki pek ince ve çok muazzam bir meselenin esasını teşkil eden mes'elelere dikkatle eğilmeye ve hedef tayin etmeye değer olduğunu düşünüyoruz.

Ehl-i Dünyanın Desise ve Dolaplarına Karşı İhtiyat ve Tahaffuz Hakkında

“Kardeşlerim, çok dikkat ediniz! Münafıklar çoktur. Mümkün o1- duğu kadar Risalelerin buradan irsal edildiğini söylemeyiniz. Tâ Risale-i Nur hizmetine zarar gelmesin. Maatteessûf ben burada bütün bütün yalnız kaldığım için, çok ehemmiyetli hakikatlar yuzılmadan geldiler, gittiler ...”

Osmanlıca Kastamonu Lahikası -1, s: 11.

“...Hüsrev'in daima isabetli ve faideli ve çok yüksek fikri Kur'ân hizmetinde kıymettardır. Lâkin bu cümlesi: “ıhtiyata o kadar ihtiyaç kalmamış” diye bir ihtiyatsızlık olabilir. Çünkü münafıklara karşı daima ihtiyat lâzımdır...”

Osmanlıca Kastamonu-2, s: 129.