Münâzarât — Sayfa 105

bu zâta da ömrümde ilk defa olarak "Üstad" dedim. Hata etmedim, isabet ettim.

* * *

Gönül isterdi ki, o muazzam Sözler'e sönük yazılarımla biraz uzun cevab yazayım. Fakat buna muvaffak olamıyorum. Kabiliyetimin azlığı, istidadımın kısalığı, iktidarımın noksanlığıyla beraber uhdeme verilmiş olan bir kaç maddî vazifelerin taht-ı tesirinde dimağım meşgul ve âdeta meşbû' olduğundan o mübarek cevherlerinize mukabil âdi boncuk bile ibraz edemiyeceğim.

Biliyorsunuz ki çok ifadelerimde sizi taklid ettiğim birinci sebebi, merbûtiyet-i hâlisânemin; ikinci sebebi, kudret-i kalemiyemin kifâyetsizliğidir. Fakat mübarek Yirmidördüncü Söz'de misâli geçen fakir gibi ben de derim: Ey sevgili Üstadım! Gücüm yetişse elimden gelse bütün o nurlu Sözler ayarında kelimelerden mürekkeb cümlelerle size mâruzatta bulunmak isterim. Fakat biliyorsunuz ki yok. Niyetime göre muamele buyurunuz.

Hulûsî