Münâzarât — Sayfa 18

S–Sen dedin ateş değil, şimdi ateş nazarıyla bakıyorsun.

C–Evet nur, fenalara nardır.

S–O fırkadan ehl-i fazl kısmına ne diyeceğiz? Onlar iyi adamlardır.

C–Çok iyiler var ki, iyilik zannıyla fenalık yapıyorlar.

S–Nasıl iyilikten fenalık gelir?

C–Muhali talep etmek, kendine fenalık etmektir....

Zerrâtı günahkârlardan mürekkeb bir hükûmet, tamamıyla masum olamaz. Demek nokta-i nazar, hükûmetin hasenatı seyyiatına tereccuhudur. Yoksa seyyiesiz hükûmet muhal-i âdidir. Ben öyle adamlara, anarşist nazarıyla bakıyorum. Zira onlardan birisi –Allah etmesin– bin sene yaşayacak olsa, âdeta mümkün hükûmetin hangi suretini görse, hülya ile yine razı olmayacak. Şu hülyanın neticesi olan meylü't-tahrib ile o sureti bozmağa çalışacak.

(*) Ki, komünist ve anarşist manasıyla Kemalizm ve inkılab softaları ve dönmeleri görmüş gibi haber veriyor.

Şu halde böylelerin fena zannettikleri Jön Türkler nazarlarında dahi, mel'un, anarşist ve iğtişaşçı fırkasından addolunurlar. Meslekleri ihtilal ve fesaddır.

S–Belki onlar eski hâli istiyorlar?