Nur Aleminin Bir Anahtarı — Sayfa 19

âyetinin sırrıyla; güzel ve mânidar ve îmânî ve hakîkatlı kelimelerin kalem-i kaderin istinsahıyla ve izn-i İlahî ile intişar etmesiyle bütün küre-i havada melâike ve ruhanîlere işittirmek ve Arş-ı Âzam tarafına sevketmek için kudret-i İlahî kaleminin mütebeddil bir sahifesi olmaktır.

Mâdem havanın kudsî vazifesinin, hikmet-i hilkatinin en mühimmi budur. Ve rûy-i zemini radyolar vasıtasıyla bir tek menzil hükmüne getirip nev-i beşere pek büyük bir nîmet-i İlâhiye olmaktır.

Elbette ve elbette beşer, bu pek büyük nîmete karşı, bir umûmî şükür olarak; o radyoları herşeyden evvel kelimât-ı tayyibe olan, Kelâmullah'ın, başta Kur'ân-ı Hakîm ve hakîkatları ve îmânın ve güzel ahlâkların dersleri ve beşerin lüzumlu ve zarurî menfaatlerine dair kelimatlar olmalı ki o nîmete şükür olsun. Yoksa nîmet –böyle– şükür görmezse, beşere zararlı düşer.

Evet beşer, hakîkata muhtaç olduğu gibi, bâzı keyifli hevesata da ihtiyacı var. Fakat bu keyifli hevesât, beşte birisi olmalı.

Yoksa havanın sırr-ı hikmetine münafî olur.