Nur Çeşmesi — Sayfa 131

Elhâsıl:Tabiiyyunların, mevhum ve hakikatsız, tabiat dedikleri şey, olsa olsa ve hakikat-ı hâriciye sahibi ise, ancak bir san'at olabilir, Sâni' olamaz. Bir nakıştır, Nakkaş olamaz. Ahkâmdır, hâkim olamaz. Bir şeriât-ı fıtriyedir, Şâri' olamaz. Mahlûk bir perde-i izzettir, Hâlık olamaz. Münfail bir fıtrattır, Fâtır bir fâil olamaz. Kanundur, kudret değildir, kâdir olamaz. Mistardır, masdar olamaz.

Elhâsıl:Madem mevcudat var. Madem «Onaltıncı Nota»nın başında denildiği gibi; mevcudun vücûduna, taksim-i aklî ile dört yoldan başka yol tahayyül edilmez. O dört cihetten üçünün –herbirinin üç zâhir muhâller ile butlanı, kat'î bir surette isbat edildi. Elbette bizzarure ve bilbedâhe dördüncü yol olan vahdet yolu, kat'î bir surette isbat olunuyor. O dördüncü yol ise; baştaki

âyeti, şeksiz ve şüphesiz, bedâhet derecesinde Zât-ı Vâcibü'lVücûd'un ulûhiyetini ve her şey doğrudan doğruya dest-i kudretinden çıktığını ve Semâvât ve Arz kabza-i tasarrufunda bulunduğunu gösteriyor.

Ey esbâbperest ve tabiata tapan bîçare adam!