Nur Çeşmesi — Sayfa 155

mecmuamızda sükûnet içinde bir sükût ve hikmet içinde bir hareket ve haşmet içinde bir zînet ve intizam içinde bir hüsn-ü hilkat ve mevzuniyet içinde bir kemâl-i san'at bulunduğundan Sâni'-i Zülcelâl'imizi, nihayetsiz diller ile vahdetini, ehadiyetini, samediyetini ve evsaf-ı cemâl ve celâl ve kemâlini bütün kâinata ilân ettiğimiz halde, bizim gibi nihâyet derecede safi, temiz, mutî, musahhar hizmetkârları, karmakarışıklık ve intizamsızlık ve vazifesizlik hatta sahipsizlik ile ittiham ettiğinden tokata müstehaksın." der. O müddeînin yüzüne –recm-i şeytan gibi– bir yıldız öyle bir tokat vurur ki, yıldızlardan tâ cehennemin dibine onu atar. Ve beraberinde olan tabiatı

(Hâşiye): Fakat sukuttan sonra ‘Tabiat' tövbe etti. Hakikî vazifesi, te'sir ve fiil olmadığını, belki kabûl ve infial olduğunu anladı. Ve kendisi Kader-i İlâhî'nin bir nevî defteri –fakat, tebeddül ve tagayyüre kabil bir defteri– ve kudret-i Rabbâniye'nin bir nevî programı ve Kadir-i Zülcelâl'in bir nevî fıtrî şeriatı ve bir nevî mecmua-i kavânîni olduğunu bildi. Kemâl-i acz ve inkıyâd ile vazife-i ubûdiyyetini takındı ve ‘Fıtrat-ı İlâhiye' ve ‘San'at-ı Rabbâniye' ismini aldı...

evham derelerine ve tesâdüfü adem kuyusuna ve şerikleri, imtina' ve muhâliyet zulümatına ve din aleyhindeki felsefeyi, esfel-i safilînin dibine atar. Bütün yıldızlarla beraber o yıldız: