Nur Çeşmesi — Sayfa 25

israf etmek ne derece hilâf-ı hikmet ve binler vaid ve ahidlerini yerine getirmemek ile –hâşâ– aczini ve cehlini göstermek, ne kadar o haşmet-i saltanata ve o kemâl-i Rubûbiyete zıddır, her zîşuur anlar. Bunlara kıyasen, inayet ve adâleti tatbik eyle...

İşte Hâlıkımızdan sorduğumuz âhirete dair sualimize Rahmân ve Hakîm ve Âdil ve Kerîm ve Hâkim isimleri mezkûr hakikatle cevap veriyorlar, şeksiz şüphesiz, güneş gibi âhireti isbat ediyorlar.

Hem madem biz gözümüzle görüyoruz: Öyle ihâtalı ve azametli bir hafîziyet hükmeder ki, zîhayat herşeyin ve her hâdisenin çok suretlerini ve gördüğü fıtrî vazifesinin defterini ve Esmâ-i İlâhiye'ye karşı lisan-ı hâl ile tesbihâtına dair sahife-i âmâlini misalî levhalarda ve çekirdeklerinde ve tohumcuklarında ve levh-i mahfuzun nümûnecikleri olan kuvâ-yı hâfızalarında ve bilhassa insanın dimağındaki pek büyük ve pek küçük kütüphanesi olan kuvve-i hâfızasında ve sâir maddî ve mânevî in'ikas âyinelerinde kaydeder, yazdırır; zabtederek muhafaza altına alır. Sonra mevsimi geldikçe bütün o mânevî yazıları maddî bir tarzda da gözümüze gösterip milyonlarla misaller ve deliller ve nümûneler kuvvetiyle