Tabiat Risalesi

Üçüncü Hüccet-i Îmâniye

Tabiât Risalesi

Tabiattan gelen fikr-i küfrîyi dirilmeyecek bir surette öldürüyor; küfrün temel taşını zîr ü zeber ediyor.

İhtar

Şu notada, tabiiyyûnun münkir kısmının gittikleri yolun iç yüzü ne kadar akıldan uzak ve ne kadar çirkin ve ne derece hurâfe olduğu, lâakal doksan muhâli tazammun eden dokuz muhâl ile beyan edilmiş. Sâir risalelerde o muhâller kısmen izah edildiğinden, burada gayet muhtasar olmak haysiyetiyle, bazı basamaklar tayyedilmiştir. Onun için, birdenbire, «Bu kadar zâhir ve aşikâre bir hurâfeyi nasıl bu meşhur âkıl feylesoflar kabul etmişler, o yolda gidiyorlar?» hatıra geliyor.

Evet onlar, mesleklerinin iç yüzünü görememişler. Hem, hakikat-ı meslekleri ve mesleklerinin lâzımı ve muktezası odur ki, yazılmış

herbir muhâlin ucunda beyan edilen o çirkin ve müstekreh ve gayr-ı mâkul

(Hâşiye): Bu risalenin sebeb-i te'lifi, gayet mütecâvizane ve gayet çirkin bir tarz ile hakâik-ı îmâniyeyi tezyif edip, bozulmuş aklı yetişmediği şeye hurâfe deyip, dinsizliği tabiata bağlayarak, Kur'ân'a hücum edilmesidir. O hücum ise, şiddetli bir hiddeti kalbe (kaleme) verdi ki, şiddetli ve galiz tokatları o mülhidlere ve haktan yüz çeviren bâtıl mezheblilere yedirdi. Yoksa Risale-i Nur'un mesleği, nezihâne ve nâzikane ve kavl-i leyyindir.

hülâsa-i mezhebleri, mesleklerinin lâzımı ve zarurî muktezası olduğunu gayet bedihî ve kat'î bürhanlarla, şüphesi olanlara tafsilen beyan ve isbat etmeye hazırım.

Şu âyet-i kerîme, istifhâm-ı inkârî ile "Cenâb-ı Hak hakkında şek olmaz ve olmamalı." demekle; vücûd ve vahdaniyet-i İlâhiye, bedâhet derecesinde olduğunu gösteriyor.

Şu sırrı izahtan evvel bir ihtar:

Binüçyüz otuzsekizde Ankara'ya gittim. İslâm ordusunun Yunan'a galebesinden neş'e