Nur'un İlk Kapısı — Sayfa 164

Risale-i Nur mâlum Sözleriyle ve bütün eczalarıyla cadde-i kübrâ-yı Kur'âniye'yi göstermesi itibariyle, kemâlin hadd-i kusvasına îsale vesile olduğu gibi; mayesi harc-ı Kur'ânî ile müzeyyen, müsenna, muazzam, muhteşem olan Risale-i Nur'a lâkaydlık etmek, temerrüd ve inkârda bulunmak, insanı a'lâ-yı illiyyînin mukâbili olan esfel-i safilîne düşürür.

Üstadım Efendim Hazretleri! Kàsır fehmim, nâkıs ifadem, çok mahdut ihâtamla; îman ve irfan ağacının en son ve en nefis meyvesi Risale-i Nur'un teşrihi ve izahını ben yapamıyorum. Zâten onu tam hakikatıyla sekene-i Arz'ın hiçbiri ve hiçbir unsuru, mükemmel yapamaz. O semâvî ilham mecmuasının tarifi ve teşrihi ve izahı; kendisinin kendisine has, mümtâz ve serapa sehl-i mümteni' olan selasetli, haşmetli, ziyâdar, münakkaş, müzeyyen olan ifade ve beyanlarında nümayan ve orada ziyâbahş ve nur-efşandır.

Ey Risale-i Nur, ey mu'cize-i Kur'ân! Müftehir seninle ins ü cin, zemin ü zaman, Işıklandı kalbler, doldu nurunla cihan, Binler selâm sana ey mu'cize-i Kur'ân!

Ey Risale-i Nur, ey dertlilere derman!