Peygamberimizin Hayatı — Sayfa 181

fermanı gelince, Fahr-i Kâinat, âdeta yerinde duramaz hâle gelmişti. Hemşehrilerine maddî manevî saadetin yolunu bir an evvel göstermek istiyordu.

Bu sırada, tebliğ dairesini biraz daha genişletip, Safâ Tepesinde Mekke'lilere açıkça peygamberliğini ve İslâm dinini ilân etti.*

Allah Resûlü, Mekke'lilere toptan İslâmiyeti ve peygamberliğini nasıl duyuracağını düşünmüş, durmuştu. Sonunda Safâ Tepesine çıkmayı uygun buldu. Buradan halka seslenecek, duyan yanına koşacaktı. Zira, birinin, bir tehlike hissettiğinde yahut anîden hücuma geçip gafil bulunan insanları ele geçirecek bir düşman sezdiği veya kimsenin haberi olmadan pusu kuran bir hasmını farkettiğinde, bir dağın tepesine veya yüksekçe bir yere çıkarak en üst perdeden, "Yâ Sabâhâh!" diye haykırması, o zamanlar Arablar arasında yaygın bir âdet idi. Bu sesleniş üzerine korkuya kapılan halk, sür'atle hazırlıklarda bulunur ve en kısa zamanda düşmanı karşılamaya çıkardı (Bkz.: Ebû'lHasen en-Nedvî, esSiyretû'n-Nebevîyye, s. 87; Tecrid Tercemesi, c. 9, s. 246).

İşte, Peygamber Efendimiz de, Safâ Tepesine çıkmakla, Arablar arasında câri olan bu âdeti göz önünde bulundurmuştu. Safâ Tepesinde yüksekçe bir taş üstüne çıkan Allah Resûlü, Mekke'lilere yüksek ve gür bir sadâ ile, "Yâ Sabâhâh!

(Ey Kureyş topluluğu! Buraya geliniz, toplanınız; size mühim bir haberim var!)" diye seslendi.

Mekke'liler birden şaşkına döndüler. Kimdi bu haykıran? Bir tehlikeyle karşı karşıya mı bulunuyorlardı? Düşmanın baskınına mı uğramışlardı? Yoksa kendilerine iletilecek çok mühim bir haber mi vardı?

Bu seslenişe cevap vermede gecikmediler ve bir anda Safâ Tepesinin önüne toplandılar. Fakat o da ne? Seslenen, "Muhammedû'l-Emin" dedikleri zâttı. Acaba ne istiyordu? Nelerden haber verecekti? Neler söyleyecekti?

Merakla, "Ey Muhammed! Bizi niçin topladın buraya, neyi