Dokuzuncu Nota

has bir lezzettir. Onunla sandukçayı açar, programını okur, emri anlar, hareket eder.

âyetinin sırrını izhar eder.

İşte eğer bu Sekizinci Nota'yı tamam işittin ve tam anladınsa, bir hads-i imanî ile

nin bir sırrını,

nin bir hakikatını,

nun bir düsturunu,

nun bir nüktesini anlarsın.

DOKUZUNCU NOTA:Bil ki: Nev-i beşerde nübüvvet, beşerdeki hayır ve kemâlâtın fezlekesi ve esasıdır. Dîn-i Hak, saâdetin fihristesidir. Îman, bir hüsn-ü münezzeh ve mücerreddir. Mâdem şu âlemde parlak bir hüsün,

geniş ve yüksek bir hayır, zâhir bir hak, faik bir kemâl görünüyor. Bilbedâhe hak ve hakikat, nübüvvet içindedir ve Nebîler elindedir. Dalâlet, şer ve hasaret; onun muhâlifindedir.

Mehasin-i ubûdiyetin binlerinden yalnız buna bak ki: Nebi Aleyhisselâm, ubûdiyet cihetiyle muvahhidînin kalblerini îd ve cuma ve cemaât namazlarında ittihad ettiriyor ve dillerini bir kelimede cem ediyor. Öyle bir surette ki: Şu insan, Mâbud-u Ezelî'nin azamet-i hitabına, hadsiz kalblerden ve dillerden çıkan sesler, duâlar, zikirler ile mukâbele ediyor. O sesler, duâlar, zikirler birbirine tesânüd ederek ve birbirine yardım edip ittifak ederek öyle geniş bir surette Mâbud-u Ezelî'nin ulûhiyetine karşı bir ubûdiyet gösteriyor ki; güya Küre-i Arz kendisi o zikri söylüyor, o duâyı ediyor ve aktarıyla namaz kılıyor ve etrafıyla semâvatın fevkinde izzet ve azametle nâzil olan

emrini, Küre-i Arz imtisal ediyor. Bu sırr-ı ittihad ile, kâinât içinde bir zerre gibi zaîf, küçük bir mahluk olan şu insan, ubûdiyetin azameti cihetiyle Hâlık-ı Arz ve Semâvat'ın mahbub bir abdi ve Arz'ın halifesi, sultanı ve hayvanatın reisi ve hilkât-ı kâinatın neticesi ve gayesi oluyor.