Dokuzuncu Nükte

ruh, akıl, sır gibi letâifin o mübarek ayda oruç vasıtasıyla çok terakkiyat ve tefeyyüzleri vardır. Midenin ağlamasına rağmen, onlar mâsûmâne gülüyorlar.

DOKUZUNCU NÜKTE: Ramazân-ı Şerif'in orucu, doğrudan doğruya nefsin mevhum rubûbiyetini kırmak ve aczini göstermekle ubûdiyetini bildirmek cihetindeki hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki:Nefis, Rabb'isini tanımak istemiyor, fir'avunâne kendi rubûbiyet istiyor. Ne kadar azaplar çektirilse, o damar onda kalır. Fakat açlıkla o damarı kırılır.

İşte Ramazân-ı Şerif'teki oruç, doğrudan doğruya nefsin fir'avunluk cephesine darbe vurur, kırar. Aczini, za'fını, fakrını gösterir. Abd olduğunu bildirir.

Hadîsin rivayetlerinde vardır ki: Cenâb-ı Hak nefse demiş ki:

– Ben neyim, sen nesin?

Nefis demiş:

– Ben benim, sen sensin!

Azap vermiş, Cehennem'e atmış, yine sormuş.

Yine demiş:

– Ene ene, ente ente.

Hangi nevi azabı vermiş, enaniyetten vazgeçmemiş.

Sonra açlık ile azap vermiş, yani aç bırakmış. Yine sormuş:

– Men ene, ve mâ ente? Nefis demiş:

Yani:"Sen benim Rabb-i Rahîmimsin, ben senin âciz bir abdinim."

ÎTİZAR:Şu Risale, kırk dakikada sür'atle yazılmasından, ben ve müsvedde yazan kâtip ikimiz de hasta olduğumuzdan, elbette içinde müşevveşiyet ve kusur bulunacaktır. Nazar-ı müsâmaha ile bakmalarını ihvanlarımızdan bekleriz. Münâsip gördüklerini tashih edebilirler.