Rahmet ve Şefkat İlaçları — Sayfa 38

Ehlullah, Cenâb-ı Hakk'a vâsıl olmak ve dünyanın azîm manevî tehlikelerinden kurtulmak ve saadet-i ebediyeyi temin etmek için, iki esası ihtiyâren takip etmişler:

Birisi:Râbıta-i mevttir. Yani: Dünya fâni olduğu gibi, kendisi de içinde vazifedar fâni bir misâfir olduğunu düşünmekle, hayat-ı ebedîsine o suretle çalışmışlar.

İkincisi:Nefs-i emmârenin ve kör hissiyatın tehlikelerinden kurtulmak için, çilelerle, riyâzetlerle nefs-i emmârenin öldürülmesine çalışmışlar.

Sizler, ey yarı vücudunun sıhhatını kaybeden kardeş!Sen, ihtiyarsız, kısa ve kolay ve sebeb-i saadet olan iki esas sana verilmiş ki; daima senin vücûdunun vaziyeti, dünyanın zevalini ve insanın fâni olduğunu ihtar ediyor. Daha dünya seni boğamıyor, gaflet senin gözünü kapayamıyor. Ve yarım insan vaziyetinde bir zâta, nefs-i emmâre, elbette hevesât-ı rezile ile ve nefsanî müştehiyât ile onu aldatamaz; çabuk o nefsin belâsından kurtulur.

İşte, mü'min sırr-ı îman ile ve teslimiyet ve tevekkül ile, o ağır nüzul gibi hastalıktan, az bir zamanda, ehl-i velâyetin çileleri gibi istifâde edebilir. O vakit o ağır hastalık çok ucuz düşer.