Yirmidördüncü Deva

YİRMİÜÇÜNCÜ DEVÂ

Ey kimsesiz, garip, bîçare hasta!

Hastalığınla beraber kimsesizlik ve gurbet, sana karşı en katı kalbleri rikkate getirirse ve nazar-ı şefkati celbederse; acaba Kur'ân'ın bütün sûrelerinin başlarında kendini"Rahmânü'r-Rahîm"sıfatıyla bize takdim eden ve bir lem'a-i şefkatıyla umum yavrulara karşı umum vâlideleri, o hârika şefkatıyla terbiye ettiren ve her baharda bir cilve-i rahmetiyle zemin yüzünü nîmetlerle dolduran ve ebedî bir hayattaki Cennet, bütün mehasiniyle bir cilve-i rahmeti olan senin Hâlık-ı Rahîm'ine îman ile intisabın ve O'nu tanıyıp hastalığın lisân-ı acziyle niyazın, elbette senin bu gurbetteki kimsesizlik hastalığın, her şeye bedel O'nun nazar-ı rahmetini sana celbeder.

Mâdem O var, sana bakar; sana her şey var. Asıl gurbette, kimsesizlikte kalan odur ki; îman ve teslimiyetle O'na intisab etmesin veya intisabına ehemmiyet vermesin.

YİRMİDÖRDÜNCÜ DEVÂ

Ey mâsum hasta çocuklara ve mâsum çocuklar hükmünde olan ihtiyarlara hizmet eden hastabakıcılar!

Sizin önünüzde mühim bir ticaret-i uhreviye var. Şevk ve gayret ile o ticareti kazanınız.

Mâsum çocukların hastalıklarını,o nâzik vücudlara bir idman, bir riyâzet ve ileride dünyanın dağdağalarına mukavemet verdirmek için bir şırınga ve bir terbiye-i Rabbâniye gibi, çocuğun hayat-ı dünyeviyesine ait çok hikmetlerle beraber ve hayat-ı ruhiyesine ve tasaffi-i hayatına medar olacak büyüklerdeki keffâretü'z-zünub yerine, manevî ve ileride veyahut Âhiret'te terakkiyât-ı maneviyesine medâr şırıngalar nevindeki hastalıklardan gelen sevap, peder ve vâlidelerinin defter-i âmâline, bilhassa sırr-ı şefkatle çocuğun sıhhatini kendi sıhhatine tercih eden vâlidesinin sahife-i hasenatına girdiği, ehl-i hakikatça sâbittir.

İhtiyarlara bakmak ise,hem azîm sevap almakla beraber, o ihtiyarların –ve bilhassa peder ve vâlide ise– duâlarını almak ve kalblerini hoşnud etmek ve vefakârâne hizmet etmek, hem bu dünyadaki saadete, hem âhiretin saadetine medar olduğu, rivâyât-ı sahîha ile ve çok vukuât-ı tarihiye ile sâbittir. İhtiyar peder ve vâlidesine tam itaât eden bahtiyar bir veled, evlâdından aynı vaziyeti gördüğü gibi; bedbaht bir veled, eğer ebeveynini rencide etse, azâb-ı uhrevîden başka, dünyada çok felâketlerle cezasını gördüğü, çok vukuatla sâbittir.