Altıncı Nükte

ihsas ediyor. Açlık vasıtasıyla midesini düşünüyor. Midesindeki ihtiyacını anlar. Zaîf vücudu, ne derece çürük olduğunu hatırlıyor. Ne derece merhamete ve şefkate muhtaç olduğunu derk eder. Nefsin fir'avunluğunu bırakıp, kemâl-i acz ve fakr ile dergâh-ı İlâhiyeye ilticâya bir arzu hisseder ve bir şükr-ü mânevî eliyle rahmet kapısını çalmağa hazırlanır. (Eğer gaflet kalbini bozmamış ise...)

ALTINCI NÜKTE:Ramazân-ı Şerif'in sıyâmı, Kur'ân-ı Hakîm'in nüzûlüne baktığı cihetle ve Ramazân-ı Şerif, Kur'ân-ı Hakîm'in en mühim zaman-ı nüzûlü olduğu cihetindeki çok hikmetlerinden birisi şudur ki: Kur'ân-ı Hakîm, mâdem Şehr-i Ramazan'da nüzul etmiş; o Kur'ân'ın zaman-ı nüzûlünü istihzâr ile o semavî hitâbı hüsn-ü istikbal etmek için Ramazân-ı Şerif'te nefsin hâcât-ı süfliyesinden ve mâlâyâniyat hâlâttan tecerrüd ve ekl ve şürbün terkiyle melekiyet vaziyetine benzemek ve bir surette o Kur'ân'ı yeni nâzil oluyor gibi okumak ve dinlemek ve ondaki hitâbât-ı İlâhiye'yi güyâ geldiği ân-ı nüzûlünde dinlemek ve o hitabı Resûl-i Ekrem (A.S.M.) den işitiyor gibi dinlemek, belki Hazret-i Cebrâilden, belki Mütekellim-i Ezelî'den dinliyor gibi bir kudsî hâlete mazhar olur. Ve kendisi