Ramazan İktisad Şükür — Sayfa 39

Hem kanaat vasıtasıyla, insanlardan istiğna etmek cihetinde teveccühlerini aramaz. İhlas kapısı açılır, riyâ kapısı kapanır...

İktisadsızlık ve israfın dehşetli zararlarını geniş bir dairede müşahede ettim. Şöyle ki: Ben, dokuz sene evvel mübarek bir şehre geldim. Kış münasebetiyle o şehrin menâbi-i servetini göremedim. –Allah rahmet etsin– oranın müftüsü birkaç defa bana dedi: "Ahâlimiz fakirdir." Bu söz benim rikkatime dokundu. Beş altı sene sonraya kadar daima o şehir ahâlisine acıyordum.

Sekiz sene sonra yazın yine o şehre geldim. Bağlarına baktım. Merhum müftünün sözü hatırıma geldi "Fesübhanallah" dedim. Bu bağların mahsulâtı, şehrin hâcetinin pek fevkindedir. Bu şehir ahalisi pek çok zengin olmak lâzım gelir. Hayret ettim. Beni aldatmayan ve hakikatların derkinde bir rehberim olan bir hâtıra-i hakikatla anladım: İktisadsızlık ve israf yüzünden bereket kalkmış ki, o kadar menâbi-i servetle beraber o merhum müftü "Ahâlimiz fakirdir." diyordu.

Evet, zekat vermek ve iktisat etmek, malda bittecrübe sebeb-i bereket olduğu gibi; israf etmek ile zekat vermemek, sebeb-i ref-i bereket olduğuna hadsiz vâkıat vardır.