Riyâzus-Sâlihîn kitabının "Lüzumsuz ve Şiddetli Cezalandırmanın Yasak Oluşu" bölümü 762. sayfada başlar. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; bölümün metni aşağıda basılı nüsha görünümüyle verilmiştir. Kitabın tamamı: Riyâzus-Sâlihîn.

Sana zarar gelmez(caizdir) diye cevap verdi.

İmam Malik El-Müvata adlı kitabında şöyle rivayet eder. Abdullah bin Dinar den rivayet edilir ki, Ben ve İbn Ömer Halid bin Ukbe nin çarşıda ki evindeydik, biz iki kişi iken, bir adam gelip İbn Ömerle fısıldaşmak istedi, bunun özerine İbn Ömer başka bir adamı çağırıp dört kişi olmamızı sağladı ve beni ile çağırdığı adama seslenerek; İkiniz bira bizi başbaşa bırakınız dedi ve sonra : Ben Resulullah(sallallahu aleyhi vesellem) den şöyle derken işitim dedi : "İki kişi diğerini(üçüncü kişiyi) bırakıp ta kendi aralarında fısıldaşmasın.buyurdular "

1601-

وَعَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ (رضي الله عنه) ، أَنَّ رَسُولَ الله ﷺ : إذا كُنْتُمْ ثَلاثَةً، فَلا يَتَنَاجَى اثْنَانِ دُونَ الآخَرِ حَتَّى تَخْتَلِطُوا بالنَّاسِ، مِنْ أَجْلِ أَنَّ ذلِكَ يُحْزِنُهُ .

1601: İbn-i Mes'ud (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: "Üç kişi bir arada bulunduğunuz zaman aranıza başkası katılmadıkça diğerini dışarıda bırakıp da iki kişi fısıldaşmasın, çünkü bu fısıldaşma o kişiyi üzer." (Buhari, İstizan 47, Müslim, Selam 37)

Bölüm: 282

Lüzumsuz Ve Şiddetli Cezalandırmanın Yasak Oluşu

قال الله تعالى : [ وَبِالْوَالِدَيْنِ إحْسَاناً وَبِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالمَسَاكِينَ وَالجَارِ ذِي الْقُرْبَى وَالجَارِ الجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالجَنْبِ وَابْنِ السَّبِيْلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانكُمْ إنَ الله لاَ يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالاً فَخُوراً ]

"... Anaya, babaya, yakın akrabanıza yetimlere, muhtaçlara, kendi çevrenizden olan komşulara, uzak komşulara, yanınızdaki arkadaşa, yolda kalmışa ve elinizin altındaki hizmetçi ve işçilere iyilik yapın, iyi davranın. Doğrusu Allah, kendini beğenen ve böbürlenenleri sevmez." (4 Nisa 36)

1602-

وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِىَ اللهُ عَنْهُمَا أَنَّ رَسُولَ الله ﷺ قَالَ: عُذِّبَتِ امْرَأَةٌ في هِرَّةٍ حَبَسَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ، فَدَخَلَتْ فِيهَا النَّارَ، لا هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَسَقَتْهَا، إذْ حَبَسَتْهاَ، وَلا

Sayfa 763

هِيَ تَرَكَتْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأرْضِ .

1602: İbn-i Ömer (Allah onlardan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: "Bir kadın ölünceye kadar hapsettiği bir kedi yüzünden azaba uğradı ve bu yüzden cehenneme girdi. Hayvanı hapsettiğinde ona yemek yedirmemiş, içirmemiş, yerdeki böcekleri yemesine bile izin vermemişti." (Buhari, Enbiya 54, Müslim, Selam 151)

1603-

وَعَنْهُ

أَنّهُ مَرَّ بِفِتْيَانِ مِنْ قُرَيْشٍ قَدْ نَصَبُوا طَيْراً وَهُمْ يَرْمُونَهُ، وَقَدْ جَعَلُوا لِصَاحِبِ الطَّيْرِ كُلَّ خَاطِئَةٍ مِنْ نَبلهِمْ، فَلَمَّا رَأَوُا ابْنَ عُمَرَ تَفَرَّفُوا، فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ: مَنْ فَعَلَ هذا ؟ لَعَنَ الله مَنْ فَعَلَ هذا، إنَّ رَسُولَ الله ﷺ لَعَنَ مَنِ اتَّخَذَ شَيْئاً فِيهِ الرُّوحُ غَرَضاً.

1603: Yine İbni Ömer (Allah onlardan razı olsun)'den bildirildiğine göre kendisi bir gün Kureyş delikanlılarının yanına uğramıştı. Bunlar bir kuşu oklarına hedef yapmışlar ona ok atıyorlardı. İsabet etmeyen oklar için kuş sahibine bir ödemede bulunuyorlardı. Gençler İbni Ömer'in geldiğini görünce etrafa dağıldılar. İbni Ömer şöyle seslendi: "Bunu yapan kim? Allah ona lanet etsin, şu bir gerçektir ki Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) canlı bir hayvanı hedef olarak dikip ona atış yapana lanet etti." (Buhari, Zebaih 25, Müslim, Sayd 58)

1604-

وَعَنْ أَنسٍ (رضي الله عنه) قَالَ: نَهَى رَسُولُ الله ﷺ أن تُصْبَرَ الْبَهَائِمُ .

1604: Enes (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) hayvanları hapsedip ölümlerine sebep olmaktan insanları sakındırmıştır. (Buhari, Zebaih 25, Müslim Sayd 58)

1605-

وعَنَ أبي عَليِّ سُوَيْد بْنِ مُقرِّن (رضي الله عنه) ، قَالَ : لَقَدْ رأَيْتُنِي سَابعَ سَبْعةٍ مِنْ بَنِي مُقَرِّن مَالَنَا خَادِمٌ إلاَّ واحِدَةٌ لَطَمَها أَصْغَرُنَا، فَأمَرَنَا رَسُولُ الله ﷺ أنْ نُعْتِقَهَا. وفي روَايةٍ: (سَابعَ إخْوَةٍ لي).

1605: Ebu Ali Süveyd ibni Mukarrin (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Ben Mukarrin oğullarının yedinci çocuğu idim. Bizim tek bir kölemiz vardı. Bir gün en küçük kardeşimiz onu tokatladı. Bunun üzerine Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) bize o köleyi azad edip hürriyetine kavuşturmamızı emretti. (Müslim, Eyman 32-33)

Müslim'in diğer bir rivayetinde yedincisi yerine kardeşlerimin yedincisi idim

Sayfa 762 Okuyucuda devam et

Lüzumsuz ve Şiddetli Cezalandırmanın Yasak Oluşu

Riyâzus-Sâlihîn uygulamada, çevrimdışı