Ölüler Arkasından Feryad Ederek Ağlamanın Yasaklığı

1658: Abdullah ibn Mes'ud (Allah ondan razı olsun)'ın yanına varmıştık, bize şunları söyledi: "Ey insanlar bilen bildiğini söylesin, bilmeyen de Allah bilir desin, zira insanın bilmediği bir konuda Allah bilir demesi de bir ilimdir. Allah peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)'e şöyle buyurmuştur: "Ey peygamber, de ki, Allah'tan gelenleri size tebliğ ettiğimden dolayı sizden bir ücret istemiyorum. Ben size zorluk çıkaranlardan da değilim." (38 Sa'd Suresi, 86) (Buhari, Tefsiru Sure-i Sa'd, 3)

Bölüm: 302

Ölüler Arkasından Feryad Ederek Ağlamanın Yasaklığı

1659-

1659: Ömer ibni'l-Hattab (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

"Ölü kendisine yapılan yüksek sesli ağlama yüzünden azab olunur." (Buhari, Cenaiz, 34; Müslim, Cenaiz, 28)

Tirmizi'nin başka bir rivayetinde, "Ölüye ağlandığı sürece" denilmektedir. (Tirmizi, Cenaiz, 23)

1660-

1660: İbni Mes'ud (Allah ondan razı olsun)'dan bildirildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: "Ölenin arkasından yüzünü gözünü tırmalıyarak, yakasını paçasını yırtarak, cahiliyye dönemi gibi bağıra çağıra ağıt yakıp feryad edenler bizim yolumuzu izleyenlerden değillerdir." (Buhari, Cenaiz, 36)

1661-

1661: Ebu Bürde (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Babam Ebu Musa el-Eş'ari hastaydı başı hanımlarından birinin kucağında iken bayıldı. Bunun üzerine hanımı bağırarak ağlamaya başladı. Fakat Ebu Musa'nın durumu kadının bu hareketini menetmeye müsait değildi. Sonra ayılınca, "Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)'in hoşlanmayıp uzak bulunduğu herşeyden ben de hoşlanmam ve uzağım. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) herhangi bir musibet karşısında yüksek sesle ağlayarak bağırıp çağıran, saçını kestiren, ve elbisesini yırtan kadınlardan uzak bulunurdu." (Buhari, Cenaiz, 37; Müslim, İman, 167)

1662-

1662: Muğire ibni Şube (Allah ondan razı olsun), "Ben Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)'ı şöyle buyururken dinledim" dedi:

"Kim ki bir ölüye feryad ederek ağlarsa, o ölen de bu ağlamayı tavsiye ettiği takdirde kendisine yapılan bu feryad sebebiyle o kişiye kıyamet günü azap olunur." (Buhari, Cenaiz, 34; Müslim, Cenaiz, 28)

1663-

1663: Ümmü Atiyye Nüseybe (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir:

Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) bey'at sırasında ölü arkasından yüksek sesle ağlamıyacağımıza dair biz kadınlardan söz aldı. (Buhari, Cenaiz, 46; Müslim, Cenaiz, 31)

1664-

1664: Numan ibni Beşir (Allah onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Abdullah ibni Revaha (Allah ondan razı olsun)'ın baygınlık geçirmesi üzerine kızkardeşi cahiliyye adetine göre, "Vah dağ gibi kardeşim, vah şöyle, vah böyle olan kardeşim" diyerek yüksek sesle ağlamaya başladı. Abdullah kendisine geldikten sonra kızkardeşine hitaben, "Sen benim hakkımda neler söyledinse sen gerçekten böyle biri misin?" diye beni sorguladılar" dedi. (Buhari, Megazi, 44)