Riyâzus-Sâlihîn kitabının 278. sayfası — Dini Heyecan ve Ahiret Endişesinden Dolayı Ağlamak ve Ağlamanın Değeri bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

olsun)'de duygulandılar ve hep birlikte ağlamaya başladılar. (Müslim, Fezailüs Sahabe 3)

454-

وعن ابنِ عمَر رضي اللهُ عَنْهُما قال : لمَّا اشْتَدَّ بِرَسُولِ الله (عليه وسلم) وَجَعُهُ، قيلَ له في الصلاةِ، فقال : مُرُوا أبَا بكْرٍ فَلْيُصَلِّ بالنّاسِ. فقالت عائشةُ رضي الله عنها : أن أبَا بكْرٍ رَجُلٌ رَقِيقٌ، إذا قَرَأَ القرآن غَلَبَهُ البُكاءُ، فقال : مُرُوهُ فَلْيُصَلِّ .

وفي رواية عن عائشة رضي الله عنها قالت : قلت : إن أبا بكر إذا قام مقامك, لم يسمع الناس من البكاء .

454: Abdullah İbni Ömer (Allah onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)'in hastalığı ağırlaşınca kendisine kimin namaz kıldırmasını istediği soruldu. O da:

-Ebubekir'e uğrayınız insanlara namazı kıldırsın, buyurdu.

Bunun üzerine Aişe (Allah ondan razı olsun): "Ebubekir yufka yüreklidir. Kur'an okurken kendisini tutamaz ağlar, başkasına emretseniz de o kıldırırsa" dedi. Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem): "Ebubekir'e uğrayınız namazı o kıldırsın," buyurdu. Müminlerin annesi Aişe (Allah ondan razı olsun)dan gelen bir rivayette şöyle buyurmuştur: "Ebubekr yerine geçip namaz kıldırırsa, arkasındaki insanlar ağlamasından bir şey duymaz", dedim, (Buhari, Ezan 39, Müslim, Salat 94)

455-

وعن إبراهيمَ بنِ عبدِ الرَحمنِ بنِ عوْفٍ, أن عبدَ الرَحمنِ بنَ عَوْفٍ (رضي الله عنه) ، أُتِيَ بطَعامٍ وكان صائما, فقال : قُتِلَ مُصعبُ بنُ عُمَير، وَهُوَ خَيْرٌ منِّي، فَلَمْ يُوجَدْ لَهُ ما يُكَفَّنُ فيهِ, إلا بُرْدَةٌ إن غُطِّيَ بها رَأْسُهُ, بَدَتْ رِجْلاَهُ، وإن غُطِّيَ بها رِجْلاهُ بَدَا رأسُهُ، ثُمَّ بُسِطَ لَنَا مِنَ الدُنْيَا ما بُسِطَ- أَوْ قال : أُعْطِينا مِنَ الدُّنْيا مَا أعْطِينَا -وقَدْ خَشِينَا أن تكُونَ حَسَنَاتُنا عُجِّلَتْ لَنا. ثُمَّ جَعَلَ يبْكي حتَى تَرَكَ الطَّعامَ.

455: İbrahim ibni Abdurrahman ibni Avf'tan rivayet edildiğine göre oruçlu olduğu bir gün Abdurrahman ibni Avf (Allah ondan razı olsun)'ın önüne bir yemek sofrası getirildi. Sofraya bakıp şunları söyledi: Mus'ab ibni Umeyr Uhud savaşında şehid edildi. O benden daha hayırlı bir kul idi, ama kefen olarak bir kaftandan başka bir şeyi yoktu. Onunla başı örtülse ayakları, ayakları örtülse başı açıkta kalıyordu. Sonraları bize dünyalık her şey bol bol verildi de böyle sofralar hazırlanır oldu. İyiliklerimizin karşılığının da bu dünyada peşin verilmiş olmasından korkup endişeleniyorum, dedi ve ağlamaya başladı, yemeği bırakıp iftar bile etmedi. (Buhari, Cenaiz 27)

Riyâzus-Sâlihîn — Sayfa 278

Riyâzus-Sâlihîn uygulamada, çevrimdışı