Riyâzus-Sâlihîn kitabının 65. sayfası — Sağlam İman ve Allah'a Güvenip Dayanmak bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

hükmüne razı oldum, sana inandım, sana dayanıp güvendim, yüzümü ve gönlümü sana çevirdim, senin yardımınla düşmanlara karşı savaştım. Allah'ım beni saptırmandan senin büyüklüğüne sığınırım ki; senden başka gerçek ilah yoktur. Ölmeyecek, yalnızca diri kalacak sensin. Cinler ve insanlar hep ölümlüdürler." (Buhârî, teheccüd 1; Müslim, Zikir 67).

76-

عَنْ ابن عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قال : ( حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ) قالهَا إِبْرَاهِيمُ uحِينَ أُلْقِيَ فِي النَّارِ , وَقالهَا مُحَمَّدٌ ﷺ حِينَ قالوا : (إن النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إيمانا وَقالوا : حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ). وَفِي رِواَيَةٍ لَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قال : كان آخِرَ قَوْلِ إِبْرَاهِيمَ u حِينَ أُلْقِيَ فِي النَّارِ حَسْبِيَ اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ .

76: Abdullah ibn Abbâs (Allah onlardan razı olsun) şöyle demiştir: "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir" sözünü İbrahim (aleyhi ssellem) ateşe atıldığında söylemiştir. Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem) da bu sözü Müşrikler: "Bakın size karşı bir ordu toplanmış, onlardan korkun ve korunun" dediklerinde söylemiştir. Nitekim bu söz müslümanların imanını artırdı ve "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir" demişlerdi. İbn-i Abbâs'ın değişik bir rivayeti şöyledir: İbrahim (aleyhi ssellem) ateşe atıldığı zaman son sözü "Allah bana yeter, O ne güzel vekildir" demek olmuştur. (Buhârî, tefsir 13)

77-

عَنْ أبي هُرَيْرَةَ (رضي الله عنه) عَنِ النَّبِيِّ ﷺ قال : يَدْخُلُ الْجَنَّةَ أَقْوَامٌ أَفْئِدَتُهُمْ مِثْلُ أَفْئِدَةِ الطَّيْرِ .

77: Ebû Hureyre (Allah ondan razı olsun)'den nakledildiğine göre Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur: "Cennete girecek bir takım insanlar var ki; onların kalpleri tevekkül ve Allah'a güvenmede kuşların kalpleri gibidir." (Müslim, Cennet 27)

78-

عَنْ جَابِرٍ (رضي الله عنه) أنهُ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ قِبَلَ نَجْدٍ, فَلَمَّا قَفَلَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ قَفَلَ مَعَهُمْ, فأدركنهم الْقَائِلَةُ فِي وَادٍ كَثِيرِ الْعِضَاهِ, فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ, وَتَفَرَّقَ النَّاسُ يَسْتَظِلُّونَ بِالشَّجَرِ , وَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ تَحْتَ سَمُرَةٍ , فَعَلَّقَ بِهَا سَيْفَهُ, وَنِمْنَا نَوْمَةً, ثُمَّ فَإذا رَسُولُ اللَّهِ ﷺ يَدْعُونَا, وَإذا عِنْدَهُ أعرابي فَقال : إن هَذَا اخْتَرَطَ عَلَيَّ سَيْفِي, وَأنا نَائِمٌ, فَاسْتَيْقَظْتُ وَهُوَ فِي يَدِهِ صَلْتًا , قال : مَنْ يَمْنَعُكَ مِنِّي ؟ قُلْتُ : اَللَّهُ – ثلاثا. وَلَمْ

Riyâzus-Sâlihîn — Sayfa 65

Riyâzus-Sâlihîn uygulamada, çevrimdışı