Riyâzus-Sâlihîn — Sayfa 892

ben de çok iyi olduğunu söyledim, dedi. İsmail:

- Sana bir tavsiyede bulundu mu? Diye sordu. O da:

- Evet sana selam söyledi ve kapının eşiğine sahip olmanı emretti, dedi. O zaman İsmail:

- O benim babamdır. Evin eşiği de sensin, babam seni hoş tutmamı, seninle iyi geçinmemi emretmiş, dedi.

Allah'ın dilediği kadar bir zaman geçtikten sonra İbrahim (sallallahu aleyhi vesellem) bir daha geldi. O sırada İsmail zemzemin yanındaki büyük bir ağacın altına oturmuş, ok yontuyordu. Babasını görünce ayağa kalktı. Uzun süre birbirini görmeyen bir baba çocuğuna bir çocuk da babasına sevgi ve saygısını nasıl gösterirse onlar da birbirlerine öyle yaptılar. İbrahim (a.s.) oğluyla konuşmaya başladı:

- İsmail, Allah bana önemli bir görev verdi.

- Öyleyse Rabbinin emrini yerine getir babacağım.

- Ama bana yardım edeceksin.

- Sana elbette yardım edeceğim.

- İbrahim oradaki yüksekçe bir tepeyi gösterdi ve:

- Allah işte şuraya bir ev yapmamı emretti, dedi. İbrahim oraya Kabe'nin temelini atıp yükseltti. İsmail taş getiriyor, İbrahim de duvar örüyordu. Binanın duvarları yükselince İsmail şu Makamı İbrahim diye bilinen taşı getirip babasına verdi. O da bu taşı iskele gibi kullanıp üzerine çıkıp İsmail'in getirdiği taşlarla inşaata devam etti. Onlar beraberce binayı yaparken: "Rabbim bizden bu hizmeti kabul eyle. Şüphesiz sen duamızı duyan ve niyetimizi bilensin." (2 Bakara, 127) diye dua ediyorlardı.

Bir başka rivayet ise şöyledir:

İbrahim (a.s.) İsmail ile annesini alıp yola çıktı. Yanlarında bir de su kırbası vardı. İsmail'in annesi susadıkça kırbadan içip oğlunu emziriyordu. Nihayet Mekke'ye gelince İbrahim Hâcer'i büyük bir ağacın altına bıraktı. Sonra geriye dönüp giderken, Hacer arkasına takıldı. Keda mevkiine gelince Hacer onun arkasından:

- İbrahim bizi kime bırakıp gidiyorsun? diye seslendi. O da:

- Allah'a bırakıyorum, dedi. Hâcer:

- Allah'ın korumasına razıyım, sonra geri döndü. Kırbadaki sudan içip çocuğunu