Şafiî İlmihali kitabının "Şefâat" bölümü 31. sayfada başlar. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; bölümün metni aşağıda basılı nüsha görünümüyle verilmiştir. Kitabın tamamı: Şafiî İlmihali.

اَنَا فَرَطُكُمْ عَلَى الْحَوْضِ مَنْ مَرَّ عَلَىَّ شَرِبَ وَمَنْ شَرِبَ لَا يَضْمَاُ اَبَدًا

"Havuz üzerinde ben sizin öncünüzüm. Bana uğrayan ondan içer. Ondan içen de asla susamaz."

Sırat, Cennet Ve Cehennem

Hesap işleri görüldükten sonra, Cennet ve Cehenneme gitmek üzere, Cehennemin üzerine kurulan, "Sırat" denilen köprü üzerinden geçiş olacaktır.

Cennet ve Cehennem'in halen mevcud olduklarına dair delâlet eden bir çok âyet ve hadis vardır.

Salih olan kimseler Cennet'te ebediyyen kalacakları gibi, ehl-i küfür de Cehennem'de ebediyyen kalacaklardır. Âsi mü'minler ise gereği kadar cezalarını gördükten sonra Cehennemden çıkacaklardır.

Şefâat

Şefâat günah işleyip hududu tecavüz eden kimsenin affedilmesi için Allah'a yalvarıp istirham etmektir. Şefâat, bir çok âyet ve hadislerle sabit olduğundan onu inkâr etmek küfürdür. Cenab-ı Hak buyuruyor ki:

مَنْ ذَا الَّذ۪ى يَشْفَعُ عِنْدَهُٓ اِلَّا بِاِذْنِه۪

"Onun katında, Onun izni olmaksızın kim şefaat edebilir?" Bakara Sûresi, 2:255.

"Onun izni olmadıkça katında kim şefâat edebilir?" (Bakara: 255)

Resûlüllah (S.A.V.) buyuruyor:

لِكُلِّ نَبِىٍّ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ يَدْعُو بِهَا وَاُرِيدُ اَنْ اَخْتَبِىَٔ دَعْوَتِى شَفَاعَةً لِاُمَّتِى فِى الْاَخِرَةِ

Sayfa 32

"Her bir peygamber'in müstecap birer duası var. O duayı yapmıştır ben ise duamı saklamak istiyorum, ahirette ümmetime şefâat etmek için."

Resûlüllah'ın üç çeşit şefâatı vardır:

1- Dünyada iken şefâatı Kur'an-ı Kerim şöyle buyuruyor:

وَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَلَمُوٓا اَنْفُسَهُمْ جَآؤُ‌كَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوَّابًا رَح۪يمًا

"Eğer onlar, nefislerine zulmettikleri zaman sana gelseler de günahlarına Allah'dan mağrifet dileseler, Peygamber de kendileri için afv isteseydi; elbette Allah'ı tevbeleri ziyade kabul edici, çok esirgeyici bulacaklardı." (Nisa: 64)

Sahabeler herhangi bir günah işledikleri zaman Allah'ın Resûlüne gidip derlerdi ki: "Şunu, bunu yaptım. Benim için istiğfar buyur ey Allah'ın Resûlü."

2- Berzahda iken şefâat: İbni Mez'undan rivayet olunmuştur:

اِنَّ لِلّٰهِ مَلَآئِكَةً سَيَّاحِينَ يُبَلِّغُونِى عَنْ اُمَّتِى السَّلَامَ

"Ümmetimin selâmını bana ileten Allah'ın seyyah melekleri vardır." Başka bir hadisde de şöyle buyuruyor:

حَيَاتِى خَيْرٌ لَكُمْ وَوَفَاتِى خَيْرٌ لَكُمْ تُعْرَضُ عَلَىَّ اَعْمَالُكُمْ فَمَا رَاَيْتُ مِنْ خَيْرٍ حَمِدْتُ اللّٰهَ وَمَا رَاَيْتُ مِنْ شَرٍّ اِسْتَغْفَرْتُ اللّٰهَ لَكُمْ

"Hayatta olmam da, vefatım da sizin için hayırlıdır.

Sayfa 31 Okuyucuda devam et

Şefâat

Şafiî İlmihali uygulamada, çevrimdışı