Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 112

Bahar da bir çiçektir. Semâ da bir çiçektir; yıldızlar, o çiçeğin yaldızlı nakışlarıdır. Güneş de bir çiçektir; ziyâsındaki yedi rengi, o çiçeğin nakışlı boyalarıdır.

Âlem, güzel ve büyük bir insandır; nasılki insan, küçük bir âlemdir... Hûriler nev'i ve ruhanîler cemaatı ve melek cinsi ve cin tâifesi ve insan nev'i, birer güzel şahıs hükmünde tasvir ve tanzim ve icad edilmiştir.

Hem herbiri külliyetiyle; hem herbir ferdi, tek başıyla Sâni-i Zülcemâl'inin esmâsını gösterdikleri gibi; onun cemâline, kemâline, rahmetine ve muhabbetine birer ayrı ayrı âyinelerdir. Ve nihâyetsiz cemâl ve kemâline ve rahmet ve muhabbetine birer şahid-i sâdıktır. Ve o cemâl ve kemâlin ve rahmet ve muhabbetin birer âyâtıdır, birer emârâtıdır. İşte şu nihâyetsiz enva-ı kemâlât, dâire-i vâhidiyette ve ehadiyette hâsıldır. Demek o dâire hâricinde tevehhüm olunan kemâlât, kemâlât değildir.

İşte hakâik-i eşyanın esmâ-i İlâhiye'ye dayandığını ve istinat ettiğini, belki hakikî hakâik, o esmânın cilveleri olduğunu ve herşeyin çok cihetlerle, çok dillerle Sâni'ini zikr ve tesbih ettiğini anla;

nin bir manasını bil ve

de. Ve âyetlerin âhirlerinde olan