Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 12

mârifet-i İlâhiye'nin mahalleri olan kalb ve lisanına iliştikleri için, o vazife-i ubûdiyete halel gelir düşüncesiyle kendi istirahatı için değil, belki ubûdiyet-i İlâhiye için demiş: "Ya Rab! Zarar bana dokundu, lisanen zikrime ve kalben ubûdiyetime halel veriyor." diye münâcât edip, Cenâb-ı Hak o hâlis ve sâfi, garazsız, lillah için o münâcâtı gâyet hârika bir surette kabul etmiş. Kemâl-i âfiyetini ihsân edip enva-ı merhametine mazhar eylemiş. İşte bu Lem'ada "Beş Nükte" var.

BİRİNCİ NÜKTE:Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın zâhirî yara hastalıklarının mukâbili bizim bâtınî ve ruhî ve kalbî hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hazret-i Eyyub'den daha ziyâde yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz herbir günah, kafamıza giren herbir şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar. Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm'ın yaraları, kısacık hayât-ı dünyeviyesini tehdid ediyordu. Bizim mânevî yaralarımız, pek uzun olan hayât-ı ebediyemizi tehdid ediyor. O münâcât-ı Eyyubiye'ye, o Hazretten bin defa daha ziyâde muhtacız. Bâhusus nasılki o Hazretin yaralarından neş'et eden kurtlar, kalb ve lisanına ilişmişler; öyle de: Bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şüpheler –neûzü billah– mahall-i