Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 174

kabul ve tasdik ettiren ve âlemi celb ve cezbettiren, o Zâtın (A.S.M.) evvel ve âhir herkesçe malûm olan sıdk ve emâneti idi. Demek o Zâtın (A.S.M.) sıdk ve emâneti, dâvâ-yı nübüvvetine en büyük bir bürhan olmuştur.

Dördüncü Mes'ele

İkinci sahifeyi okuyacağız. Bu sahife, mâzi yâni zaman-ı saâdetten evvelki zamandır. Şu sahifenin hâvi olduğu enbiya-i sâlifînin ahval ve kıssaları, o Zâtın sıdk-ı nübüvvetine birer bürhandır. Yalnız dört nükteye dikkât lâzımdır:

Birinci Nükte:İnsan bir fennin esaslarını ve o fennin hayatına taalluk eden noktaları bilmekle, yerli yerince kullanmasına vâkıf olduktan sonra dâvâsını o esaslara bina etmesi, o fende mâhir ve mütehassıs olduğuna delildir.

İkinci Nükte:Fıtrât-ı beşeriyenin iktizasındandır ki; âdi bir insan da olsa, hattâ çocuk da olsa, hattâ küçük bir kavim içinde de bulunsa, pek kıymetsiz bir dâvâ hususunda cumhura muhâlefet edip yalan söylemeye cesâret edemez. Acaba pek büyük bir haysiyet sahibi, âlem-şümûl bir dâvâda, pek inatlı ve kesretli bir kavim içinde, ümmî yâni okur-yazar sınıfından olmadığı halde, aklın tek başına idrakten âciz olduğu bâzı şeylerden bahsedip