Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 194

Hem hiç mümkün müdür ki: Bütün ehl-i îmânın, bütün zamanlarda, mütemâdiyen kemâl-i hulus ve iştiyak ve dua ile istedikleri saâdet-i ebediye onlara verilmesin ve bütün kâinatın şehâdetiyle hadsiz rahmeti bulunan o Kerîm-i Mutlak, o Rahîm-i Mutlak; bütün onların o duasını kabul etmesin ve saâdet-i ebediye vücud bulmasın?

ÜÇÜNCÜ NÜKTE:Dua-yı kavlî-i ihtiyarînin makbûliyeti, iki cihetledir. Ya aynı matlubu ile makbul olur veyahut daha evlâsı verilir.

Meselâ: Birisi kendine bir erkek evlâd ister. Cenâb-ı Hak, Hazret-i Meryem gibi bir kız evlâdını veriyor. "Duası kabul olunmadı" denilmez. "Daha evlâ bir surette kabul edildi" denilir.

Hem bâzen kendi dünyasının saâdeti için dua eder. Duası âhiret için kabul olunur. "Duası reddedildi" denilmez, belki "Daha enfa' bir surette kabul edildi" denilir. Ve hâkeza... Mâdem Cenâb-ı Hak Hakîm'dir; biz O'ndan isteriz, O da bize cevap verir. Fakat hikmetine göre bizimle muamele eder.

Hasta, tabibin hikmetini ittiham etmemeli. Hasta bal ister; tabib-i hâzık, sıtması için sulfato verir. "Tabib beni dinlemedi" denilmez. Belki âh ü fîzârını dinledi, işitti, cevap da verdi; maksûdun iyisini yerine getirdi.