Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 197

(Ondördüncü Lem'anın İkinci Makamı'ndan)

Altıncı Sır

Ey hadsiz acz ve nihâyetsiz fakr içinde yuvarlanan bîçare insan! Rahmet ne kadar kıymettar bir vesile ve ne kadar makbul bir şefaatçı olduğunu bununla anla ki: O rahmet, öyle bir Sultan-ı Zülcelâl'e vesiledir ki, yıldızlarla zerrât beraber olarak kemâl-i intizam ve itaatla –beraber– ordusunda hizmet ediyorlar. Ve o Zât-ı Zülcelâl'in ve o Sultan-ı Ezel ve Ebed'in istiğnâ-i zâtîsi var ve istiğna-i mutlak içindedir. Hiç bir cihetle kâinata ve mevcûdâta ihtiyacı olmayan bir Ganiyy-i Alel-ıtlaktır. Ve bütün kâinât taht-ı emir ve idaresinde ve heybet ve azameti altında nihâyet itaatte, celâline karşı tezellüldedir. İşte rahmet seni ey insan! O Müstağni-i Alel-ıtlak'ın ve Sultan-ı Sermedî'nin huzuruna çıkarır ve O'na dost yapar ve O'na muhatab eder ve sevgili bir abd vaziyetini verir. Fakat nasıl sen Güneş'e yetişemiyorsun, çok uzaksın; hiçbir cihetle yanaşamıyorsun. Fakat Güneşin ziyâsı Güneş'in aksini, cilvesini, senin âyinen vasıtasıyla senin eline verir. Öyle de: O Zât-ı Akdes'e ve o Şems-i Ezel ve Ebed'e biz çendan nihâyetsiz