Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 20

var ki; İlahî birer ihtar, birer ikazdır ve bir kısmı keffaretü'z-zünübdür ve bir kısmı gafleti dağıtıp, beşerî olan aczini ve zaafını bildirerek bir nevi huzur vermektir. Musibetin hastalık olan nev'i, sâbıkan geçtiği gibi o kısım, musibet değil, belki bir iltifât-ı Rabbânîdir, bir tathirdir. Rivayette vardır ki: "Ermiş bir ağacı silkmekle nasıl meyveleri düşüyor, sıtmanın titremesinden günahlar öyle dökülüyor."

Hazret-i Eyyub Aleyhisselâm münâcâtında istirahât-ı nefs için dua etmemiş, belki zikr-i lisanî ve tefekkür-ü kalbîye mâni olduğu zaman ubûdiyet için şifa taleb eylemiş. Biz, o münâcât ile birinci maksadımız, günahlardan gelen mânevî, ruhî yaralarımızın şifasını niyet etmeliyiz. Maddî hastalıklar için ubûdiyete mâni' olduğu zaman iltica edebiliriz. Fakat mu'terizane, müştekiyane bir surette değil, belki mütezellilane ve istimdâtkârâne iltica edilmeli. Mâdem onun rubûbiyetine razıyız, o rubûbiyeti noktasında verdiği şeye rıza lâzım. Kaza ve kaderine itirazı işmam eder bir tarzda "Ah! Of!" edip şekvâ etmek; bir nevi kaderi tenkiddir, rahîmiyetini ittihamdır. Kaderi tenkid eden, başını örse vurur kırar. Rahmeti ittiham eden, rahmetten mahrum kalır. Kırılmış el ile intikam almak için o eli isti'mâl etmek,