Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 205

günahlara karşı insanın hususî ibâdeti ve takvâsı nasıl mukâbele edebilir? diye me'yusane düşündüm.

Hayât-ı içtimâiyedeki Risale-i Nur talebelerinin vaziyetlerini tahattur ettim. Risale-i Nur Şâkirdleri hakkında necatlarına ve ehl-i saâdet olduklarına dair kuvvetli işaret-i Kur'âniye'yi ve beşaret-i Aleviye'yi ve Gavsiye'yi düşündüm. Kalben dedim ki: "Herbiri bin yerden gelen günahlara karşı bir dil ile nasıl mukâbele eder, galebe eder, necât bulur?" diye mütehayyir kaldım. Bu tahayyürüme mukâbil ihtar edildi ki:

"Risale-i Nur'un hakikî ve sâdık Şâkirdlerinin mabeynlerindeki düstur-u esasiye olan iştirak-i a'mâl-i uhreviye kanunuyla ve samimî ve hâlis tesânüd sırrıyla herbir hâlis, hakikî şâkird bir dil ile değil, belki kardeşleri adedince diller ile ibâdet edip istiğfar eder. Bin taraftan hücum eden günahlara, binler dil ile mukâbele eder.

Bâzı melâikenin kırkbin dil ile zikrettikleri gibi; hâlis, hakikî, müttaki bir şâkird dahî, kırkbin kardeşinin dilleriyle ibâdet eder, necata müstehak ve inşâallah ehl-i saâdet olur.

Risale-i Nur dâiresinde sadâkat ve hizmet ve takvâ ve içtinab-ı kebâir derecesiyle o ulvî