Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 214

ağızdan çıkan bir lafzın işitilmesinde, bir cemaat ile bir ferd bir olur. Çünkü latîf şeyler matbaa gibidir. İstinsah edilen bir kelimeden bin kelime çıkar.

Ve keza nurânî şeylerde vahdet ile beraber tekessür olduğuna, yâni bir nurânî şeyde bin sevap bulunduğuna bir işarettir.

* * *

İ'lem Eyyühel-Aziz!

Nebiyy-i Zîşan'ın (A.S.M.) Makam-ı Mahmûd'u, İlahî bir mâide ve Rabbânî bir sofra hükmündedir. Evet, tevzi' edilen lütuflar, feyizler, nîmetler o sofradan akıyor. Resul-i Zîşan'a (A.S.M.) okunan salavât-ı şerife, o sofraya edilen dâvete icabettir.

Ve keza salavât-ı şerifeyi getiren adam Zât-ı Peygamberîyi (A.S.M.) bir sıfatla tavsif ettiği zaman, o sıfatın nereye taalluk ettiğini düşünsün ki, tekrar be tekrar salavât getirmeye müşevviki olsun.

* * *