Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 22

Eğer bulmazsan bütün dünya cefa-ender, fenâ ender belâdır bil.

Cihan dolu belâ başında varken, ne bağırırsın küçük bir belâdan, gel tevekkül kıl!

Tevekkül ile belâ yüzünde gül, tâ o da gül sün. O güldükçe küçülür, eder tebeddül.

Nasılki mübarezede müthiş bir hasma karşı gülmekle; adâvet musalahaya, husûmet şakaya döner, adâvet küçülür mahvolur. Tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahî öyledir.

Üçüncü Mes'ele:Her zamanın bir hükmü var. Şu gaflet zamanında musibet şeklini değiştirmiş. Bâzı zamanda ve bâzı eşhâsta belâ, belâ değil, belki bir lütf-u İlahîdir. Ben şu zamandaki hastalıklı sâir musibetzedeleri –fakat musibet, dine dokunmamak şartıyla– bahtiyar gördüğümden, hastalık ve musibet aleyhtarı bulunmak hususunda bana bir fikir vermiyor. Ve bana, onlara acımak hissini îras etmiyor. Çünkü hangi bir genç hasta yanıma gelmiş ise, görüyorum; emsâllerine nisbeten bir derece vazife-i diniyeye ve âhirete karşı merbutiyeti var. Ondan anlıyorum ki: Öyleler hakkında o nevi hastalıklar musibet değil, bir nevi nîmet-i İlâhiyedir. Çünkü çendan o hastalık onun dünyevî, fâni, kısacık hayatına bir